Ленский сөзінен

Барасың қайда, қайда болмай маған,

Жас өмір алтын – күміс жарқылдаған

Келер күн келеді екен не дайындап ,

Қараңғы, қарағанмен болжай алман?

Мінеки, келіп қалдық атар таңға,

Жарқырап күн де шығар тірі жанға.

Табытқа салып алып, әлде мені

Апарар сырын білмес бір далаңға.

Онегиннің өлердегі сөзі

Жарым жақсы киім киіп,

Келді жанға жылы тиіп.

Диуана болды бұл көңілім,

Басылмай бір құшып, сүйіп.

Бойым тұр дал болып ұйып,

Көңілім жүр құс болып шүйіп.

Есіркеп сүйгізіп еді,

Кетіппін жүз есе күйіп.

Есек

Қырық – елу қос бір жерден

Қайтқан екен керуендер.

Мал айдап барып әр елден

Сауда қылып жүргендер.

Алтын артқан бір есек

Соларменен келеді.

Ол жай жүрсе, жұрт та жай,

Ол желсе, жұрт желеді.

Емен мен шілік

Шілік пен емен бір күн сөйлесті:

Аллаға, сорлы, неден жаздың ? – депті.

Торғайға да майысып солқылдайсың,

Жел бүлк етсе, тебесің әлпеншекті.

Құдай басқа салмасын сен секілді

Желмен жерге жығылып, жар сүзбекгі.

Обалың бір Құдайға, байғұс, сенің,

Қақтырып қойған мұнша бос селтекті.

Мен көрдім ұзын қайың құлағанын

Мен  көрдім  ұзын қайың  құлағанын,

Бас ұрып қара жерге сұлағанын.

Жапырағы сарғайып, өлімсіреп,

Байғұстың кім тыңдайды жылағанын?

Мен көрдім ойнап жүрген қызыл киік,

Кеудесіне мылтықтың оғы тиіп,

Қалжырап , қансыраған,  қабақ түскен,

Кімге батар ол байғұс тартқан күйік?

Қалқам – ай, мен үндемей жүремін көп

Қалқам – ай, мен үндемей жүремін көп,

Ойлама отсыз, ойсыз, суық жан деп.

Жүректегі жалынды көзден жас қып,

Ағызғаным болады ол неге сеп?

Антұрған ел көзіне тік қараймын,

Сонымды сен сөгеді -  ау деп ойланамын.

Жүрегімді кескілеп сатып жүрген

Арсыздарды досым деп неге аяймын?

Қорқытпа мені дауылдан

Қорқытпа мені дауылдан,

Дүрілдеп тұрса тау мен сай.

Шатырлап тұрған жауыннан

Жарқылдап тұрса түскен жай,

Көк торғындай аспан  -  көк ,

Білемін, жайнап ашылар.

Исі аңқыған бәйшешек

Түрленіп жерді жасырар.

Шайтан

Мұңлы шайтан – құдайдың қуған жаны,

Күнәлі жер кез келіп бір ұшқаны.

Өткен жақсы дәурені ойында оның,

Сондағы не көргені, не қылғаны.

Ол күнде нұрлы бейіш ішінде екен,

Өзі де періштелер түсінде екен.

Жылы жүзбен жұлдыздар жылжып жүріп

Сәлемдесер, сөйлесер күшінде екен.

Альбомға

Сал демеймін сөзіме ықыласыңды,

Қайғылы өлең еттім өз басымды.

Көкірегім бар сырын өз әлінше

Көрінгенге  көрсетпей , көп жасырды.

Қол жазуды ермек ет, жатпа бекер,

Бұл көңілсіз дүниеден көп жыл өтер.

Өзі қысқа, өзі асау, тентек өмір

Арттағыға бір белгі қойса нетер?

Ой

Қарасам, қайғырар  жұрт  бұл  заманғы,

Салқын , қуыс – өмірі я қараңғы.

Білім де жоқ, білімге сенім де жоқ,

Өнерсіз қартаяр деп біл балаңды.

Жасынан білер ескі шалдың мінін,

Аптық жерін, ақылға кеш енгенін.

Өзі өнерсіз, өмірден тез суынар,

Ойлаған жолаушыдай бос жүргенін.

Рахат, мені тастап қоймадың тыныш

Рахат, мені тастап қоймадың тыныш

Ғашық жар, ағайын, дос – бәрі алдағыш.

Жастық құмар үміттің нұры қайтып,

Күңгірт тартты, бәрінің аяғы реніш.

Ұнатпаймын тағдырды, дүниені,

Жасқантып жалынта алмас о да мені.

Алладан бәрібір деп тосып тұрмын,

Алғалы жақсылықты, я өлгелі

Күлімсіреп аспан тұр

Күлімсіреп  аспан тұр,

Жерге ойлантып әр нені.

Бір себепсіз қайғы құр

Болса ма екен пендені?

Қапамын мен, қапамын,

Қуаныш жоқ көңілде.

Қайғырамын, жатамын,

Нені іздеймін өмірде?

Қайтты ма көңіл бетімнен,

Яки бір қапыл қалдым ба?

Өткен күнге өкінбен,

Әм үміт жоқ алдымда.

Тұтқындағы батыр

Қараңғы үй терезесі  - тұтқын орны,

Көгерген көктің жүзі ескі формы.

Азат құстар аспанда ойнап ұшса,

Ұялып қарай алмас мендей сорлы.

Тәубә жоқ, дұға да жоқ тентек бойда,

Өлең жоқ айтып жүрген талай тойда.

Қан ағып, қайрат қылған майдан менен

Ауыр қылыш, дулыға бірақ ойда.

Қайтсе жеңіл болады жұрт билемек?

Қайтсе жеңіл болады жұрт билемек?

Жұрты сүйген нәрсені ол да сүймек.

Ішің берік боп, нәпсіге тыю салып,

Паңсымай, жайдақсымай, ірі жүрмек.

Сасқаныңды көрсетпе ешкімге бір,

Сүйтсе де ірісімен кеңесіп жүр.

Кейбіреуін хауіптендір, мінін тауып,

Кейбіреуін жылы сөзбен көңілдендір.

Тұтқындағы поляк жандаралының сөзі

Дүрілдеген  нажағай,

Бұрқыраған жауынның

Ашылмағы бар ма басынан

Бағы қайтқан қауымның?

Мен орманға барғанда,

Неше түрлі гүл ұстап

Қайтушы едім қолыма.

Гүлдер түгіл бұл күнде

Шөп дағы жоқ маңымда.

Көңілім менің қараңғы

Көңілім менің қараңғы. Бол, бол ақын!

Алтынды домбыраңмен келші жақын.

Ішек бойлап он саусақ жорғаласа,

Бейіштің үні шығар қоңыр салқын.

Егер сорым түбімен әкетпесе,

Керек қой көңілді үміт тебірентсе.

Қатып қалған көзімде бір тамшы жас

Төгілмей ме, бой жылып, ол да ерісе?

Жартас

Қонады бір күн жас бұлт,

Жартастың төсін құшақтап.

Жөнелді ертең, қалды ұмыт,

Көк жүзіне ойнақтап.

Әжімды  жүзі тершіген

Кәрі жартас таң қалыпты:

Бәрі осы- ау, - деп, - құз деген,

Томсарып тұрып жылапты.